Een eigen keuze is niet hetzelfde als een gezamenlijke verwerking
Iedere volwassene heeft het recht een relatie te beëindigen....Dat is autonomie.
Maar autonomie betekent niet dat de ex-partner en als er kinderen er zijn. De keuze direct moeten begrijpen, goedkeuren of in hetzelfde tempo moeten verwerken. De keuze kan persoonlijk zijn, terwijl de gevolgen door het hele gezin worden gedragen.
Juist daar ontstaat een belangrijke tegenstelling. Iemand kan uit angst voor schuldgevoel of gezichtsverlies denken: “Ik moet achter mijn beslissing blijven staan, anders lijkt het alsof ik fout zat.” Daardoor kan vasthouden aan een eerder besluit worden verward met kracht en consequent handelen.
Werkelijke zelfreflectie betekent, echter dat iemand nieuwe inzichten durft toe te laten, ook wanneer die het oorspronkelijke verhaal ingewikkelder maken.
Achteraf erkennen, dat een huwelijk mogelijk vooral door overbelasting of verminderde draagkracht is vastgelopen, betekent niet automatisch dat de partners weer bij elkaar moeten komen. Het kan wel betekenen dat moet worden onderzocht of uitputting werd aangezien voor verdwenen liefde, of beslissingen onder grote spanning zijn genomen en of de wijze waarop de scheiding verliep onnodige schade heeft veroorzaakt.
Voor kinderen is deze ruimte extra belangrijk. De Nederlandse Richtlijn Scheiding adviseert ouders kinderen buiten hun onderlinge strijd te houden, duidelijk te maken dat de scheiding niet hun schuld is en hun de ruimte te geven van beide ouders te blijven houden.
Ook moeten kinderen hun eigen ervaringen en gevoelens kunnen uiten, zonder dat zij het verhaal of de keuze van één ouder hoeven te bevestigen.
De volwassen tegenstelling is daarom niet: “Was de scheiding volledig goed of volledig fout?”
De werkelijke vraag is: “Kan ik achter mijn keuze staan en tegelijkertijd eerlijk erkennen wat eraan voorafging, wat anders had gekund en welke gevolgen anderen daarvan dragen?”